Playboy 
 sprak Joe 
 Frazier 
 als 
 laatste 

Playboy-redacteur Danny Koks had vorig jaar een uitgebreid interview met Joe Frazier in diens kleine appartement in Philadelphia. Naar nu blijkt, was Koks een van de laatste journalisten die Frazier sprak. Hij blikt terug.

Sportmannen zijn de mythes van onze tijd. Ze hebben exceptionele talenten die niemand anders op aarde bezit. Met die talenten leveren ze prestaties die geen enkel mens kan evenaren. Zij zijn de beste zoals wij, gewone stervelingen, nooit de beste kunnen zijn. Ze ontstijgen de menselijke maat.

De bokser die in dit kleine appartement in downtown Philadelphia, steunend op zijn wandelstok door het gangetje mijn kant op sloft, heeft weinig weg van een mythe. Een mythe loopt niet met een wandelstok. In dat gangetje blijft hij even staan. Hij lispelt een groet, zo joviaal als hij kan opbrengen. Door de ontelbare klappen op zijn hoofd komt hij nog maar moeilijk uit zijn woorden. Daar sta ik. Oog in oog met Smokin’ Joe Frazier, de op één na beste bokser die de wereld ooit heeft gekend. Hij ziet er gebroken uit. De mythe is in één klap mens.

Aan de muren hangen foto’s en kampioensriemen die zijn gloriedagen uit de jaren zeventig tot leven wekken. De tijd dat de wereld aan Joe’s voeten lag, toen hij en Muhamad Ali in Madison Square Garden, New York het mooiste titelgevecht ooit boksten. Het Gevecht Van De Eeuw. Een titanenstrijd tussen twee gezworen vijanden. Miljoenen mensen zagen die avond dat Joe de beste was.

Frazier en Ali zouden later nog tweemaal tegenover elkaar staan in de ring voor de wereldtitel zwaargewicht. Frazier verloor beide gevechten. Zoals Frazier ook de strijd om de gunst van de media verloor. Hij beschikte niet over de scherpe tong en snelle oneliners waarvan Ali de gretige sportpers liet smullen. Meer nog dan zijn heroïsche bokswedstrijden, zijn gouden Olympische medaille van 1964 en zijn wereldtitels, bepaalde deze verbale strijd tussen Frazier en Ali hoe de wereld zich Smokin’ Joe zou herinneren: als een zure man en een slecht verliezer.

Ook op het persoonlijke vlak dreef Frazier zichzelf steeds meer in de hoek. Zijn comeback in 1981 mislukte. Zijn boksschool in het noorden van de stad ging failliet. Verkeerde investeringen slokten alle miljoenen dollars op die hij tijdens zijn bokscarrière had verdiend. Door een auto-ongeluk waren zijn nekwervels aan gort. En nu sleet hij zijn dagen in dit kleine appartementje. Verbitterd. Geen cent te makken. Iedere dag staarde uit het raam, uitkijkend op de stad die meer hield van filmheld Rocky dan van hem, een held van vlees en bloed.

Als ik mijn hand naar Joe Frazier uitsteek en hij hem schudt, wordt de mens weer even mythe. Dit is de hand die Ali heeft gevloerd. Zijn ijzeren greep laat mij voelen dat Frazier, diep van binnen, nog steeds die trotse, oersterke vent is die hij altijd is geweest. Dat zijn verbitterdheid geen verbitterdheid is, maar vechtlust. Dat de rancune die hem in de pers werd toegedicht geen rancune is, maar strijdbaarheid. Zijn dagen in de ring lagen al lang achter hem, maar zijn gevecht om erkenning was nog lang niet gestreden. “Er staat in deze stad welgeteld één standbeeld van een bokser. Weet je van wie? Rocky. Ik mag toch ook wel een beetje liefde en respect? Ze geven je pas bloemen als je dood bent. Ik wil mijn bloemen nu ik ze nog kan ruiken.”

Smokin’ Joe Frazier kreeg zijn zin niet. Gisteravond overleed hij. De kanker in zijn lever had hem van binnenuit weggevreten. Zal er in Philadelphia een standbeeld voor hem worden opgericht? Ongetwijfeld. Zijn sportprestaties rechtvaardigen dat. Hij was, is en zal altijd de grootste bokser blijven die Philadelphia heeft voortgebracht. Frazier zal alsnog zijn bloemen krijgen. Dat hij daar zijn allerlaatste gevecht voor heeft moeten verliezen, is een mythe onwaardig. Maar Frazier was veel meer dan een mythe.

Hij was een mens.

Tekst: Danny Koks
Fotografie: Jeroen Hofman