Erotisch 
 verhaal: 
 De Spuit 

Dat mannen maar aan één ding denken, is genoegzaam bekend. Dat vrouwen óók weleens aan dat ene ding denken, is tegelijk reuze prikkelend en licht verontrustend. Want waar denken ze dan precies aan? Ons? De salsaleraar? Een peloton Aliens met reuzevibrapenis? Of toch een tedere omhelzing in een veld boterbloemen? Elke week posten we twee erotische verhalen geschreven door vrouwen die zijn ingezonden via de Erotische verhalenwedstrijd. Enjoy!

De zon schijnt fel door het dakraam. De warmte draagt de geluiden van de straat de kamer binnen. Ze staat op van de vloer. Als in slow motion vertraagd begeeft ze zich naar het trappenhuis. Ze kijkt naar zijn lichaam dat bewegingsloos tegen de voordeur aan ligt. Als een opgezette vlinder. De zachte bries die door de brievenbus het trappenhuis binnenkomt streelt zijn haren die als vleugels meedeinen op de warme lucht.
Haar gedachten gaan terug naar het begin van de ochtend.
De wekker ging. Half zeven. Nog even en ze zou zijn geur in de kamer ruiken. In de nog halfdonkere kamer schuifelde ze naar de badkamer. Ze plaste, poetste haar tanden, kamde haar lange blonde haar en deed haar ogen net lang genoeg open om haar lange wimpers van mascara te voorzien. Ze schoof een dun slipje aan dat door haar billen liep en zo de twee rondingen licht uit elkaar duwde. Uit het medicijnkastje boven de wastafel haalde ze een spuit. Op de tast schuifelde ze terug naar bed, schoof de spuit onder haar matras en gleed in een onrustige slaap.
Een onrustige slaap waaruit ze direct ontwaakte toen twintig minuten later zijn voetstappen klonken op de trap. Een sleutel werd in het slot gestoken. Ze hoorde hem zachtjes, bijna sluipend, binnenkomen. Zijn kleren uittrekken. Zijn zware horloge op de tafelrand leggen. Ze hoorde hoe hij haar kant opkwam. Het dekbed werd omhoog getild. Hij schoof achterlangs tegen haar warme blote lijf aan. “Hmmm”, zuchtte hij in haar oor.
Met half geopende mond draaide ze haar hoofd naar hem om. Haar ogen hield ze gesloten en ze murmelde een beetje. Het wond hen beiden op wanneer ze nog rozig was en slaperig als hij het met haar deed. Zijn ene hand kneedde haar borsten terwijl zijn andere hand een weg zocht via haar strakke buik naar het vochtige plekje tussen haar benen. Hij draaide haar met één hand op haar rug terwijl zijn andere het slipje van haar billen schoof. Ze voelde hoe graag hij haar wilde en bood geen weerstand. Zelfs nu, na al die jaren, kon ze de kracht van zijn lippen op de hare niet weerstaan. Zijn gulzige mond, zijn dwingende handen die haar gretig betasten, de scherpe geur van zijn zweet.
Zijn ritmische bewegingen sloten naadloos aan op de hare. Haar benen klemde ze om zijn middel. Kreunend moedigde ze hem aan nog dieper bij haar binnen te komen.
In haar rug voelde ze het prikken van de spuit onder het matras. Vandaag zou ze de man van wie ze zei te houden verraden. Ze hield zichzelf voor dat ze het voor hem deed. Hij was ongelukkig. Zij alleen kon hem de liefde geven die hij nodig had.
—
Hij kon nooit lang bij haar wegblijven. Het verlangen nam bezit van hem. Ook vanmorgen was hij voor dag en dauw opgestaan. Zachtjes was hij zijn huis in de villawijk uitgeslopen. Terwijl hij in zijn donkerblauwe Mercedes over de snelweg zoefde draaide hij Marco Borsato en waande zich de beste minnaar van het noordelijk halfrond. In haar armen voelde hij zich sterk en viriel. Door met haar te vrijen kon hij even vergeten dat daarbuiten een wereld was waarin hij tekort schoot.
Maar iets was veranderd. Iets blokkeerde de spontane expressie van haar liefde, waar hij zo van kon genieten. Hij herkende de blik in haar ogen. De blik die elke vrouw vroeg of laat kreeg. Ze zou niet lang meer genoegen nemen met de intieme uren die ze samen doorbrachten in bed, de weekendjes weg als de situatie het toeliet, en zo af en toe, wanneer hij iets goed te maken had, een kaarslichtdiner in een donker hoekje van een afgelegen restaurant. Haar verlangen om hem vast te prikken, was bijna tastbaar aanwezig, en drukte zwaar op zijn gemoed. Ze hoefde niets te zeggen, hij zag het in haar ogen. Haar liefde was nog even sterk als in het begin, maar wat eerst stroomde leek nu gestold. Wat eerst zacht was, was nu hard. Wat hem eerst verwelkomde, spande zich nu om hem samen. Hij kon haar niet geven wat ze zocht. Het zou beter voor hun beiden zijn als hij niet meer zou komen.
—
De ovulatietest had aangegeven dat het nu moest gebeuren. Gisteravond had ze tussen alle rommel in de berging de spuit gevonden, gewassen en uitgekookt. Ze had hem getest door hem met water te vullen, en diep in haar vagina in te brengen. Het spuiten voelde vreemd. En het water liep er vrijwel onmiddellijk weer uit. Ze dacht dat het met sperma anders zou zijn. Dat zaad een natuurlijke kleefkracht bezat. Dat de vagina erop ontworpen was om zaad van de man in de schacht van de uterus te krijgen. Het enige wat zij hoefde te doen was zorgen dat hij niets zou vermoedden. Ze zouden vrijen als altijd. Hij zou zijn zaad op haar buik spuiten, zoals hij de laatste tijd gewoon was, zogenaamd omdat hij dat geil vond. Maar eigenlijk was hij gewoon bang. Bang voor haar eileiders. Haar liefde. Haar verlangen om voor altijd bij hem te zijn.
Stil lagen ze samen op bed terwijl de ochtend schoorvoetend de kamer binnenkwam. Het warme, kleverige zaad vormde een levend meertje rond het eiland van haar navel, een dun stroompje droop van haar taille naar beneden. Ze durfde nauwelijks adem te halen. Waarom was hij nog niet gaan douchen?
Zijn vingers gleden van haar gladde venusheuvel omhoog. Met vlakke hand smeerde hij het sperma uit over haar middel. Het opdrogende zaad trok de huid van haar buik strak. “Lekker, hè”, fluisterde hij in haar oor.  Haar hart kromp ineen.
—
Hij vertrouwde het niet. Een kind met zijn maîtresse was wel het laatste waar hij op zat te wachten. Hij wilde haar slank, weinig eisend en helemaal voor hem.
—
Zuchtend kwam hij overeind. Alsof het hem moeite kostte zich van haar los te maken, maar in gedachten was hij allang vertrokken. Zittend op de rand van het bed, zijn hoofd hangend tussen zijn schouders, een schuldbewuste blik. Ze vroeg zich af of hij deze poses ’s oefende, ‘s avonds voor de spiegel in de badkamer, terwijl de rest van zijn gezin sliep.
“Kom je morgen weer?”, vleiend legde ze een hand op zijn been.
“Meisje, het spijt me, ik ben de komende tijd razend druk. Het is een gekkenhuis op de zaak, en met de ontslagronde die er aankomt…”
Haar blik gleed over zijn witte, vormloze onderbroek. Zijn buik puilde over de elastieken rand.  Het kon niet anders dan dat zijn vrouw die voor hem had uitgezocht bij de HEMA.
Hij stond op en trok zijn kleren aan. “Het spijt me, ik moet nu echt gaan.”
“Wacht,” ze stond op van het bed, “wanneer zie ik je weer?”
“Ik bel je”.
“Nee, wacht nou even, niet weggaan”, ze pakte hem bij zijn jasje, net toen hij zich omdraaide om de deur uit te gaan. De Italiaanse stof scheurde onder haar vingers.
“Wat doe je nu!?!”  Een vlaag van ergernis trok over zijn gezicht. Zijn boosheid leek oprechter dan zijn liefde die hij haar zo veelvuldig en uitvoerig had betuigd. Eerlijker dan zijn kwetsbaarheid die hij had ingezet om haar te verleiden.
Ze herinnerde zich de hartverscheurende verhalen die hij tijdens hun tweede rendez-vous had verteld over zijn jeugd. De eenzaamheid van het schoolplein. De problemen thuis. Tranen stonden in zijn ogen en zij had zich met liefde over hem ontfermt. Zijn kwetsbaarheid had haar toegankelijk gemaakt. Terwijl hij haar vertelde over de jongens die hem hadden vastgebonden aan een hek en mishandeld, had hij haar ondertussen op bed gelegd en uitgekleed. Aan het eind van zijn verhaal had hij haar mistroostig aangekeken, waarop zij niet anders kon dan haar benen openen en hem aanmoedigen om bij haar binnen te gaan.
“Je hoeft niet zo gemeen te doen.”
“Je doet raar. Hier heb ik geen zin in. Ik moet nu echt gaan.”, op de gang aangekomen versnelde hij zijn pas.
Ze was hem achterna gerend. Zo mocht het niet eindigen. “Wacht nou, ik moet je wat vertellen… ik
… ik ben zwanger.”
Het woord galmde door het trappenhuis. Geschrokken hield hij stil halverwege zijn stap, zijn linkervoet zwevend boven de traptrede. Ontzet draaide hij zich naar haar om, waarbij hij een moment zijn balans verloor.
Ze dacht dat ze haar armen uitstrekte om hem op te vangen, in plaats daarvan duwde ze. Ze duwde hem uit alle macht van zich af, de trap af. Schreeuwend stortte hij naar beneden. Met een doffe klap eindigde hij tegen de voordeur.
De kracht waarmee ze hem van zich af had geduwd, was omgekeerd evenredig aan de slapte van haar lichaam nu. Haar handen trilden. Haar ledematen waren van gummi en haar wervelkolom voelde aan als elastiek. In het midden van de kamer, op de plek waar de ochtendzon door het dakraam viel, liet ze zich in kleermakerszit op de grond zakken. Haar handen op haar lege buik.

Door Aimee Winter