Baskerville is the next best thing in Nederland. De elektro-act bracht het publiek in extase tijdens hun live-shows op het Hongaarse festival Sziget en op ons eigen Lowlands. Met het internationaal klinkende album Disco Biscuits zijn producers Bart Possemis (31) en Thijs van der Klugt (bijna 26) bovendien hard op weg hele grote jongens te worden. Baskerville over optredens, vrouwen, drugs en, vooruit, hun muziek.

Jullie hebben deze zomer achtereenvolgens op het Hongaarse Sziget en Lowlands gestaan. Het dak ging eraf, voornamelijk op Sziget. Wat is het geheim achter jullie optredens?

Thijs: Het had net zo goed niet kunnen gebeuren. We gingen er een beetje blanco in, hadden geen idee wat we konden verwachten. Je staat ook maar ergens in Hongarije, waar niemand je kent.

Bart: Maar het werd te gek. We begonnen en de zaal klapte uit elkaar. Dat optreden was één lang piekmoment. De energie tussen ons en het publiek was zo bijzonder, dat heb ik nog nooit gevoeld.

Jullie worden vergeleken met elektrogrootheden Daft Punk en Digitalism. Wat doet dat met jullie?

Thijs: Het is onwijs tof om te lezen dat mensen ons vergelijken met Daft Punk.

Bart: Ik hoop alleen wel dat als je vijf jaar en drie albums later niet nog steeds wordt vergeleken met die en die. Maar in het begin is het heel prettig: mensen gaan je checken. Je hebt het gewoon nodig.

Hoe zit het met jullie feestgedrag? Zijn jullie party animals?

Bart: Eerder kroegtijgers. Ik sta niet meer op een feest met een pil in mijn mik uit mijn naad te gaan. Ik heb mijn portie wel gehad.

Thijs: Ik vind het eigenlijk helemaal niet leuk om nog naar festivals te gaan. Ik erger me altijd dood: ten eerste omdat ik er zelf niet kan spelen, ten tweede omdat ik nooit eens lekker backstage even kan gaan chillen of zo. Ik ben heel verwend geworden [lacht].

Gebruiken jullie voor een optreden drank of drugs?

Bart: Nooit. We staan vrij nuchter op het podium. Het is me wel eens overkomen dat ik straalbezopen op het podium stond. Ik heb toen geen snaar geraakt. Dat wil ik nooit meer meemaken. Maar na een show vind je me wel in de goot, daar hoeven we het verder niet over te hebben.

Als je je muziek zou moeten beschrijven als sex, wat voor vrijpartij zou het dan zijn?

Thijs: Geen romantiek! Als een leeuw erbovenop. De ene keer word je gegrepen door een vrouw, dit keer grijp je haar. Desnoods al op de trap op weg naar de slaapkamer.

Hoe is het met jullie groupies?

Bart: Geen idee. Dat bestaat in Nederland niet echt. Wij staan ook nooit in de HitKrant met onze sixpack, hè. Zouden we eigenlijk wel moeten doen. Misschien dat het dan wel lukt.

Met wie is het voor jullie een droom om ooit samen te werken?

Bart: Met The Game. Ik ben niet zo’n gangsta rapper, maar hij is gewoon echt goed. Lekker gore attitude ook. Lijkt me vet als je die gast als op je album krijgt.

Thijs: Andre 3000 (Outkast, red.), ook een hele coole stijl. Of Busta Rhymes. [tegen Bart] Dude, we zijn er echt nog lang niet. We moeten aan de bak!

Kans maken op Baskerville’s debuutalbum Disco Biscuits? Klik hier!